Ne papaz büyüsü, ne de başka bir şey, aşkın büyüsü kadar etkili olamaz hayatta değil mi? Uğruna uykularınızı kaçırdığınız, gecenin bir vakti sanki bebeğiniz ağlıyormuşçasına uyanıp ona yetişircesine, o sersemlikle telefonunuzu arayıp, bulduğunuzda mesaj var mı diye baktığınız, “o”ndan mesaj geldiğinde uykunun size tatlı geldiği , gelmemişse uykuyu on-the-fly zehir eden bir büyü işte aşk.. Tanım değil bu tabi, insanın üzerindeki etkisi..

Kiminin kaldıramayacağı, kiminin ise kaldırdım zannedip de boşluğu tuttuğu bir olgu belki de. Ya da, her cümlenizin sonuna “..” ekletecek kadar sizi buhranlara sokabilen, kimine göre gıcık, kimine göre yüce, kimine göre ise ilahi bir olgu. Kim bilir?

Biter mi(hehe ezginin günlüğü), bitmez mi(burhan çaçan) diye üzerine şarkıların yazıldığı bir olguya ben de kapıldım bundan 2.5 sene önce.. Ne oldu peki 2.5 senenin sonunda, “sevemiyorum” lafını duydum. Uğruna “herşeyi verebileceğiniz herşeyiniz”, bir anda hiçbir şeyiniz olabiliyor böylelikle. Her insan gibi ben de pek çok hayal kurdum, kimisi realist, kimisi ise “sihirli lamba olsa, yapmak isteyeceğim 3 şey” tadında hayaller.

Dönüp baktığım zaman o hayaller, mutlulukların yıkılıp gittiğini görmek, günü, anı yaşayan bir insan iken, ileriyi düşünmeye başlamayı becerirken, birden hoop geçmişe dönüp kalmak. Evet, bu bana acı veriyor.

Dostlardan, aileden güzel nasihatler, tavsiyeler almaya başlıyorsunuz sonra.. “Başkasını bulmaya” dair tavsiyeler. Ama gelip de bir kimse, bir daha aşkı yaşayabileceksin tarzında bir tavsiye de bulunmuyor. Öyle kız arkadaşım olsun, yanımda aksesuar olsun, sıkılınca müzeye kaldırırım diye düşünen  bir insan da değilim. Bayanların düşündüğünün aksine, çoğu erkekte de bu özellik vardır, erkek, dişisinin onu bağlayabildiği oranda ona aşık olabilir diye düşünüyorum.

Evet, ağrılı sızılı bir şekilde olsa da, aşk bitti..2.5 sene, bir ömürlük sevgimi vereceğimi düşündüğüm insan, bir ömrü 2.5 seneye sığdırıp gidebildi. Ne olsun, bana da arkada gözü yaşlı bir şekilde bakmak kalıyor sadece.. Her ne kadar anlaşamasak da, kavga edip tartışsak da, onu seviyordum, belki de yüreğimde hatıra olarak sevgisinin kalacağı bir insanı hayatımdan sildim..

Herşeye rağmen hayat devam ediyor masalıyla uyuturum kendimi, uyutmaya da devam ederim. Aslında hayat ben bu acıyı çekerken de devam ediyordu, sırtımı yaslayacak sağlam bir duvar olarak göremiyorum hayatı.

Aşk, kapıdan çıktığı zaman bir daha dönmemek üzere elveda dedi, ancak su yoluna taş bile çıksa akmaya da devam etti. Bunlar olurken, gözyaşlarım dinmedi, belki de dinmeyecek.. Bakarsınız, javascript kasıp, sağa sola gözyaşı efektleri koyarım, gören “abaoow, melankolik la bu gaçınnn” tepkisi verir de asık suratım güler biraz. Küçük polatlar, miroğulları ve çeşitli ağır abilerden özür diliyorum; ben ağlıyorum.. Evet, erkekler de ağlar..